Havens zijn het kloppend hart van Hellevoetsluis

“Stiekem geniet ik dagelijks van het havengebied”

Geboren in Rotterdam, maar sinds zijn vierde woont Teun Lageweg in Hellevoetsluis. Hij kwam hier net na de Tweede Wereldoorlog wonen, omdat zijn vader een baan kreeg als stationschef. Later verhuisde het gezin Lageweg naar de Oostkade. “Voor jonge jongens als ik was het een paradijs”, vertelt Teun. “Op en rond de bunkers uit de oorlog en op de wallen bij de havens speelden we ‘cowboytje en indiaantje’. Het was één groot speelparadijs. Een prachtige jeugd, ik denk met nostalgie terug aan die tijd. Of dat door de leeftijd komt? Misschien wel ja. Maar als ik er nu mijn kleinkinderen bezig zie, denk ik: kennelijk is het hier nog altijd een fijne plek voor de jeugd. Natuurlijk haalde ik wel eens kattenkwaad uit in het havengebied. Dat kostte me nog wel eens strafregels schrijven onder het toeziend oog van de burgemeester.”

Teun Lageweg

Er schijnt een flauw zonnetje over de haven van Hellevoet. Het is een graadje of 13, de eerste lentetekens zijn tastbaar. Teun Lageweg (78) kent hier de weg als geen ander. Hij woont al sinds 1946 in Hellevoet en werkte ook nog eens 17 jaar als hoofd Voorlichting voor de gemeente. Teun vertelt over zijn geschiedenis met de haven.

Foto Teun Lageweg hellevoetsluis

Vrijheid blijheid

Hellevoetsluis was in vroeger jaren altijd een doorgaansoord voor allerlei (zee)lieden. “Wanneer hier bijvoorbeeld marinemensen kwamen wonen, vertrokken ze een aantal jaren later weer. Het gaf een beetje een stadsgevoel, van vrijheid blijheid, leven en laten leven. Ook toen Hellevoetsluis al lang geen drukke haven meer was, is die sfeer daarvan blijven hangen.” Teun ervoer dat als een groot voordeel: “Als hoofd Voorlichting van de gemeente probeerde ik die sfeer ook altijd over te brengen op de nieuwe bewoners. Na al die jaren in Hellevoet ben ik maar één keer in de verleiding gekomen om te verhuizen en dat was toen mijn toenmalige werkgever, de PTT, verhuisde naar Groningen. Mijn vrouw zei: prima, maar ik ga niet mee, haha. Toen zijn we dus gebleven, zonder spijt en met veel plezier.”

"Ik zie de haven als het kloppend hart van onze gemeente"

Sfeer om het water

Wonen aan en in de buurt van water bracht Teun in zijn jongere jaren een hoop sensatie. “Wilde stromen, heel veel vaarbewegingen en als het stormde, dan stormde het ook echt. Die spanning die ik daar toen bij voelde is wel een beetje verdwenen, omdat we weten dat het water zich nu keurig gedraagt. Voordat de Haringvlietdam werd aangelegd, durfde bijna niemand zomaar het water op; veel te gevaarlijk. Tegenwoordig ‘struikel’ je er over de boten, waarbij niemand enig risico loopt. Zelf hou ik niet per se van water, ik ben geen watersportmens, maar ik hecht wel veel waarde aan de sfeer om het water heen. En daarin speelt de haven een grote rol. Ik zie het als het kloppend hart van onze gemeente.”

Dagelijks genieten

Het is de laatste jaren in en om de havens en de vesting behoorlijk levendig. Daarom doen Teun en zijn vrouw nog regelmatig graag een rondje vesting. Ook zijn twee dochters en hun kinderen blijven Hellevoetsluis tot nu toe trouw. Om dezelfde reden als Teun en zijn vrouw: “Je hebt alles in Hellevoet, zoals duinen, strand, watersport, havens en frisse lucht. En ik mopper misschien wel eens op de toegenomen drukte in de loop der jaren, ook wat betreft het doorbouwen van woningen, maar stiekem geniet ik dagelijks van ons Hellevoetsluis in het algemeen en het havengebied in het bijzonder.”

Menu