Mario van de Pol vertrok ruim 25 jaar geleden voor onbepaalde tijd naar India waar hem een gevoel bekroop: “Ik kan het niet echt uitleggen, ik voelde gewoon, ik ga terug naar Hellevoetsluis,” vertelt hij. “Het was geen heimwee, maar een besef; ik wilde ooit weer terugkeren.”

Hellevoetse muziek

En dat deed hij. Na twee jaar reizen arriveerde hij weer in Hellevoetsluis. Bij terugkeer werd hij met zijn voormalig-achterbuurmeisje-en-inmiddels-vrouw Belinda als muziekduo Polkadot uitgenodigd om te spelen op de nieuwjaarsreceptie van de gemeente. “We hadden vrije keuze in muziek, dus ging ik op zoek naar een nummer over Hellevoetsluis. Niet alleen kon ik zo’n nummer niet vinden, ik concludeerde zelf ook dat ‘Hellevoetsluis’ niet heel lekker ritmisch bekt voor een songtekst. En ineens, plop, kwam het nummer bij mij binnen. Eigenlijk tot mijn eigen stomme verbazing, want het is heel anders dan de muziek die ik normaal schrijf en speel.”

De vreemde eend in zijn muziekrepertoire ligt echter goed in de Hellevoetse aarde. “De ochtend van de receptie, het nummer was geen twee dagen oud, heb ik de tekst nog uit mijn hoofd moeten leren. Maar de waardering was direct enorm en dat is het nog steeds. We mochten zelfs in opdracht van de gemeente een videoclip erbij opnemen.”

Vrije uitzichten over zee

Waarom zit die liefde voor Hellevoetsluis zo diep, zeker na zijn vele omzwervingen over de wereld? Mario legt het zo uit: “Als schipperskind moet ik echt zeewater in de buurt hebben om me ergens thuis te kunnen voelen. De zee dichtbij geeft zo’n gevoel van ruimte. In vijf minuten sta ik vanuit mijn huiskamer op de dijk, en dan kijk je kilometers ver en wijd. Geen gebouwen in je zicht, maar enkel vrij uitzicht.”

Het gevoel van thuis

Hij moet lachen als hij zichzelf hoort praten, want “dat klinkt wel een beetje gezapig he? Misschien ben ik wel gezapig geworden.” Waarom hij dan toch ooit uit Hellevoet vertrok? “Het nummer dat ik schreef geeft die tweeledigheid weer. Het is een fantastische plek om kind te zijn en ook nu ik zelf kinderen heb, is het hier prachtig. Het cirkeltje is rond. Maar als jongere is het niet de meest avontuurlijke plek om te wonen. Bovendien wen je aan de schoonheid van je omgeving wanneer je er al bijna je hele leven woont. Alles wordt ‘gewoontjes’”

Het was dan wel geen nummer van Polkadot, maar ooit werd dit al perfect bezongen met de woorden, ‘you don’t know what you’ve got until it’s gone’. Mario ervoer het in het buitenland en heeft dan ook geen greintje spijt van zijn terugkeer naar ‘zijn’ Hellevoetsluis. “Je kunt in je hoofd dingen afwegen, en ook dan wint Hellevoetsluis. Maar voor mij was het een duidelijk gevoel; hier is mijn thuis.”

Menu