Voor altijd Hellevoeter

Hellevoetsluis zit in het bloed van Corrie en Henk

Corrie den Beesten-Langendoen

Wanneer het weer het toelaat rijdt ze iedere dag met haar man naar de vuurtoren. Binding met de haven van Hellevoetsluis zit Corrie en Henk den Beesten in het bloed. Hun huis aan de Westzanddijk kijkt uit over het volgens hen mooiste plekje van Hellevoetsluis. “Ik wil hier nooit meer weg.”

Getogen en gevormd in de vesting

Decennia geschiedenis en anekdotes komen er voorbij wanneer Corrie den Beesten-Langendoen (81) plaatsneemt in haar stoel. Geboren in De Kulk, net buiten Hellevoetsluis, maar daarna getogen en gevormd in de vesting als dochter van een melkboer. Ze herinnert zich hoe haar vader haar op zijn rug nam bij hoog water, als ook hoe de Duitse vliegtuigen over Fort Haerlem vlogen waardoor ze moest schuilen onder de grote trap. Direct na de oorlog verhuisde het gezin naar de Oostkade 58, waar haar vader een melkwinkel begon. Vanaf 1962 woont ze aan de Westzanddijk, eerst op nummer 17 en later op nummer 11. “Ken je de pisbak?”, vraagt ze plots. “Dat is de plek aan de overkant van de brug, zo genoemd door de Hellevoeters, waar destijds veel mannen plasten. Op die plek looste ook de visboer zijn afval en met de vissenkoppen visten wij naar paling. Tja, zo ging dat in die tijd.”

Zuivelhandeel Hellevoetsluis Archiefbeeld

"Ik zou me geen raad weten als ik hier niet meer zou wonen."

Er passeren flarden verleden over haar leven rondom de haven. “Ik heb op 10-jarige leeftijd leren zwemmen in de haven. Later ging ik daar met vriendinnen vaker zwemmen. Er waren ook altijd activiteiten rondom Koninginnedag en Bevrijdingsdag, weet ik nog. In de winter speelden we tikkertje aan de overkant van waar ik nu woon en ’s avonds deden we spelletjes met het gezin. Eigenlijk niets bijzonders, maar meer was er ook niet te doen. O ja, mijn vader had een transistorradio, waar we wel eens naar luisterden. Qua opleiding kwam ik niet verder dan twee jaar meisjesschool, daarna moest ik in de melkwinkel werken. Dat scheelde mijn ouders 20 gulden in de week voor een knecht.” Er komt een fotoboek op tafel. Een dik boek zwart/witte herinneringen aan tientallen jaren haven. Ook aan de vuurtoren. “Nog steeds een dierbare plek voor Henk en mij. Nagenoeg iedere dag rijden we er naartoe om daar van het uitzicht te genieten.”

Watermens in Hart en Nieren

Buiten zijn, aan het water; het zit Corrie en haar man Henk in het bloed. Maar ook óp het water vertoeven ze graag. Met hun eigen boot voeren ze zomers lang, vooral naar Frankrijk. Dit jaar hopen ze een volgende vaartocht te kunnen maken, maar niet meer naar het buitenland. Duidelijk is: Corrie en Henk den Beesten houden van Hellevoetsluis, van de locatie waar ze wonen, van het uitzicht op de herinneringen uit hun leven. Corrie: “Er is altijd wat te doen. Ik kijk vanuit mijn woonkamer op het water, op passerende fietsers, auto’s, op de brug, in de Kerkstraat en op de Noordkade. Het is een levendig beeld van mijn leven. Het voelt als een bewegend schilderij waar ik met vreugde en liefde naar kijk. Laatst keek ik rond half 10 ’s avonds naar buiten en zag de avondzon schijnen op de toren. Zo ontzettend mooi. Ik zou me geen raad weten als ik hier niet meer zou wonen.”

Menu